ШЭСЦЬ БЕЛАРУСАК. АДНА МІСІЯ.

Вада са мной з дзяцінства. Але ў спорт я прыйшла не рана — у 11 гадоў, калі іншыя ўжо плавалі з 7. Я была хваравітым дзіцем: прастуды, бранхіты, запаленні лёгкіх. У мяне не вельмі верылі бацькі, спорт быў хутчэй «для імунітэту».

Мне 36. І я звязала з ім усё жыццё.

Пасля плавання — нацкаманда па трыятлоне. Праз 6 гадоў траўма. Злосць. Адчай. Канец кар'еры, але не канец спорту.

Я выбрала рэабілітацыю, каханне да руху і прафесію трэнера. Ужо 14 гадоў вучу людзей плаваць, фінішаваць марафоны, поўныя Ironman і ультрадыстанцыі. Дапамагаю перамагаць страхі і няўпэўненасць. Закахоўваю ў спорт і сама працягваю трэніравацца для сябе, для душы і па каханню.

Калі мне прапанавалі пераплыць Ла-Манш — я думала роўна 2 секунды. Хоць пасля World Final Championship у Дубаі (10 км у адкрытай вадзе) клялася, што больш не палезу ў доўгія заплывы — вельмі моцна нацерла шыю.

Але я занадта закаханая ў ваду, каб адмовіцца ад такога чэленджу. Быць часткай каманды смелых і крутых беларусак — гэта гонар.

Я заўсёды вельмі хацела плаваць і займацца спортам, але па-сапраўднаму здолела рэалізаваць свае мары толькі пасля трыццаці. У маім жыцці ёсць выразная мяжа: «наогул без спорту» і, нарэшце, «шмат спорту». Усё, што было раней і пасля, — два розныя перыяды, дзве розныя я.

Я цярплівая, настойлівая і дысцыплінаваная. Люблю рух, развіццё і пачуццё пастаяннага росту. Спорт я выбрала свядома — з вялікага кахання і дзяцінскай мары, якая доўга чакала свайго часу.

Спачатку быў бег. Забегі, старты, бегавыя тусоўкі — я цалкам занурылася ў гэты свет. Але праз пару гадоў я раптам адчула, што мне гэтага ўжо мала. Я адкрыла для сябе трыятлон. І разам з ім па-сапраўднаму прыйшло плаванне. Вучыцца было цяжка і доўга, але ў вадзе я ўсё роўна адчувала сябе, як рыба ў вадзе, — быццам займалася гэтым усё жыццё. Басейны, азёры, рэкі, моры — плаванне адчыніла мне новы свет, пра які я марыла з дзяцінства і які, здаецца, увесь гэты час чакаў менавіта мяне.

2018 год. Мая першая доўгая дыстанцыя — 3,8 км у межах майго першага Ironman.

І панеслася.

Паведамленне. Мгненны сазвон. Пытанне: «Плывеш Ла-Манш?»

Рашэнне ўнутры адбылося за некалькі секунд. А потым прыйшлі ўсведамленне, разуменне маштабу і вар'яцкі гонар за тое, што я — адна з самых смелых і неверагодных дзяўчат. Такая ж рызыкоўная, моцная, трошкі вар'ятка і вельмі блізкая па духу гэтай камандзе.

Для мяне Ла-Манш — гэта самае неверагоднае выпрабаванне і прыгода адначасова ў камандзе беларусак. Я шчыра рада і шчаслівая прайсці ўвесь шлях: ад цяжкіх працоўных будняў падрыхтоўкі, ранніх пад'ёмаў і халоднай вады да эйфарыі, слёз радасці і мурашак на фінішы — разам з імі.

Я ніколі не любіла плаваць.

У 2019 мне першы раз забаранілі бегаць, ровара ў маім жыцці тады яшчэ не было. У бегавой школе быў напрамак па плаванню. І я вырашыла набыла слот у Марсэль плыць праз 5 месяцаў.

Сябар сказаў: паспееш навучыцца, калі не будзеш прапускаць.

Я прапусціла два.

На масавым старце ў мяне здарылася панічная атака.

Пачаўся шторм.

Я задыхалася, але даплыла брасам.

І пакуль плыла, вырашыла: трэба ўсё ж навучыцца.

Навучанне давалася цяжка.

Усе гадамі плывалі хутчэй і лепш за мяне.

Першыя 5 км я праплыла на Мінскім моры ў тым жа 2019 годзе — амаль за тры гадзіны, гэта ўжо пасля Марселя.

У 2020 стала крыху хутчэй.

У 2021 — яшчэ трошкі.

2022, 2023, 2024 і 2025 — ужо Вільня, Зялёныя азёры.

І ў 2025 я раптам зразумела, што 10 км больш не гучыць нерэальна — і праплыла іх.

З 2019 года я паспела палюбіць трыятлон і прабегчы шмат марафонаў.

Кожны год я шукала нешта новае.

Штосьці, ад чаго дрыжаць ногі перад стартам і на фінішы накрывае эйфарыя да слёз.

Каб зноў і зноў пераконвацца: anything is possible.

Спорт стаў для мяне вобразам жыцця.

І спосабам знаходзіць сапраўдных сяброў.

Бо спорт паказвае чалавека ва ўразлівых момантах.

А менавіта ўразлівасць, неабходнасць праходзіць праз цяжкасці і дзяліць адзін досвед — збліжаюць мацней за ўсё.

На Ла-Манш мяне натхнілі літоўскія дзяўчыны, якія пераплылі яго ў 2025 годзе.

Пасля знаёмства з імі стала ясна: гэта і мая мара.

І што мы зможам.

Цяпер мы з Машай трэніруемся разам з імі.

Яны вельмі падтрымліваюць.

Я вельмі ганаруся нашай камандай.

І неверагодна рада ісці гэты шлях разам з кожнай з нас.

Кожная дзяўчына — гэта сіла і натхненне.

І менавіта шлях да старту разам з вамі —

гэта і ёсць мая сапраўдная ўзнагарода.

Цяжка паверыць, што крыху больш за год таму я зусім не ўмела плаваць, а цяпер рыхтуюся пераплыць Ла-Манш з групай такіх жа мэтанакіраваных дзяўчат.

Я заўсёды любіла бегаць, але спорт ніколі не быў неад'емнай часткай майго жыцця. Усё пачалося з марафону. У наступным годзе я вырашыла прайсці поўны Ironman. А ў гэтым годзе атрымала, мабыць, самую неверагодную прапанову ў сваім жыцці – пераплыць Ла-Манш.

Я пагадзілася амаль адразу, бо зразумела: гэта бясцэнны вопыт і неверагодная каманда дзяўчат, з якімі я хачу даплыць да канца. Гэта будзе самае складанае выпрабаванне ў маім жыцці, але я ўпэўнена – падтрымліваючы адна адну, мы справімся і ажыццявім нашу агульную мару – стаць першай беларускай жаночай камандай, якая пераплыла Ла-Манш.

Плаванне з'явілася ў маім жыцці падчас другой цяжарнасці.

Я проста хацела не баяцца вады.

Потым была доўгая паўза, амаль 12 гадоў.

І толькі ўлетку 2025 я зноў пачала — спачатку ў возеры, зараз у басейне.

Цяпер трэніруюся 6 разоў на тыдзень.

Я ўвогуле не пра спорт.

Я пра права.

Права быць сабой, пачаць з нуля, выбіраць свой шлях.

Жыць у новай краіне, выхоўваць дзвюх дачок, і ўсё роўна — не адмаўляць сабе ў мары.

Цяпер мы рыхтуемся пераплыць Ла-Манш.

Калі б нехта сказаў мне пра гэта год таму — я б не паверыла.

Дзеля гэтай мары я шмат змяніла. У сабе і вакол сябе.

Мне страшна. Але я працягваю.

Бо калі я шчыра гляджу на сябе, я разумею: я ўжо прайшла праз многае.

Дык чаму б цяпер не пераплыць Ла-Манш?

А яшчэ — я не адна.

Людзі побач вераць у мяне. І гэта дае сілу.

Мяне завуць Насця, і, мабыць, я самы нестабільны ўдзельнік гэтай цудоўнай шасцёркі.

Да мінулага года я была нядрэнным бегуном: за плячыма тры марафоны, адзін ультрамарафон і незлічоная колькасць «паловак». Плаваць я таксама заўсёды любіла, але хутчэй як зімовае хобі — менавіта тады мяне цягне ў басейн.

Цяпер жа нават простая пешая прагулка часам даецца мне цяжка. Але я вырашыла, што гэта не прычына адмаўляцца ад такой неверагоднай прапановы і не паспрабаваць стаць часткай каманды, якая пераплыве Ла-Манш.

Я шчыра веру, што змагу стаць той, хто выйдзе на старт, і не застануся проста ў групе падтрымкі.